Reisverslagen Dinie van Middelkoop
vrijdag 22 juli 2011
Dinie van Middelkoop heeft voor het Montferlandnieuws dagelijks verslag gedaan van haar bevindingen tijdens de Oranjetocht.
Vanaf 1 maart ben ik mijn buiten gefietste kilometers gaan bijhouden, de meter staat nu op 2400 km.
Daar zijn niet mijn woon-werk km's bijgeteld, (ong 100 per week.) en de nodige spinninguren op de sportschool.
Gelukkig voor de fietsers is het een mooi droog voorjaar, zodat we weinig te maken hebben gehad met regen.
Ik heb deelgenomen aan diverse uitgezette toertochten in de omgeving om de lange afstanden in de benen te krijgen.
helaas kreeg ik wel een paar maal wat last van kramp, maar in het geheel is het goed gegaan.
Op een bepaald moment kreeg ik last van mijn onderrug en uitstraling naar de achterkant van mijn benen.
Daar werd ik nerveus van, want ik moet 100% kunnen trainen.
Niet lang gewacht, de fysiotherapie ingeschakeld en slechts 2 sessies bij de manueel therapeut waren voldoende om de klachten te verhelpen.
Toveren bestaat dus!
Ik heb een mooi bedrag (ruim meer dan de verplichte 1250 euro) aan sponsorgeld kunnen overmaken! Ik ben iedereen heel dankbaar voor de bijdrage die men geleverd heeft, groot of klein maakt niet uit, vele kleintjes maken een grote is het gezegde, en zo is het!
Nu gaat het dus bijna gebeuren.
Zaterdag j.l. was er dus de presentatie aan sponsoren en pers. Dit was gelijk een pittige oefentocht. We konden onszelf even testen.
Met hele harde wind van opzij en op kop "knalden" we naar Lent. Het was weer een spectaculair gevoel.
Omringd door 7 motoragenten die de wegen vrij hielden voor ons. politie met zwaailicht voor ons, knalden we met zo'n 34 km /uur door Arnhem, over de John Frostbrug, hoppa!
De terugweg met wind in de rug gingen we soms met 40 per uur over de wegen! Heerlijk!
Iedereen had zijn training goed gedaan, bleek, geen afvallers.
Conclusie: het kan beginnen!
Er zal straks niet zo hard gefietst worden, dat gaat vanzelf over als je de hellingen ziet waar we over moeten.
De langste etappe zal ruim 160 km. worden!
dag 1: 's Heerenberg-Munster
Dat zit erop! De kop is eraf.
Ik was de laatste dagen wel nerveus maar waarom eigenlijk?
Ömdat in het verleden behaalt resultaat geen garantie is voor de toekomst" zeurde een stemmetje in mijn hoofd.
Maar het is nu prachtig weer, harde wind IN de rug dit keer en een vlakke etappe.
Dus na 147 km. en met gemiddeld 30,5 op de teller ben ik deze 1e dag dik tevreden.
Veel mensen hadden zo te zien hun twijfel over wat voor kleding aan te doen. Ik zag dan ook een mooie mix van blote benen en bedekte benen de kilometers wegmalen in het peloton naar Munster.
Ik ben dik tevreden. Op naar morgen!
dag 2: van Munster naar Bad Driburg
Het was na het gesleur achterin het peloton erg druk voorin.
Het was dus ellebogenwerk om een plekje voorin te kunnen behouden. De laatste 40 kilometer waren een opmaat voor de dag die morgen komen gaat. Met pittige klimmen, Ik voel me erg goed. We moeten hard werken, want er wordt flink tempo gefietst. Maar af en toe even een bemoedigende knipoog doet wonderen.
Dag 3: Bad Driburg naar Korbach
Het beloofde een schitterende fietsdag te worden, heel mooi weer maar met veel klimmen, Alles klopte, wat een mooie fietsdag. Het ellebogenwerk van gisteren was niet meer nodig, we fietsen in gesloten peloton, dat maakt het voor veel mensen gemakkelijker om bij te blijven, Ik mag als dame altijd voorin rijden. Soms krijg je als vrouw privileges waar je niet om hoeft te vragen. Fietsen met een doel voor ogen maakt het vaak makkelijker als je doel ook een naam of gezicht heeft. Ik mocht vandaag de 1e vrijgegeven beklimming op mijn naam schrijven, 2 km. klimmen!
Deze overwinning draag ik hierbij op aan mijn familieleden die kanker overleefd hebben en nu moeten leven met de gevolgen daarvan, te weten Carla en Johan, Arnold en Mariette! Deze was voor jullie.
We fietsten vandaag door een landschap vol windmolens. De krachtige molenwieken stonden in schril contrast met het molentje waarmee ik naar boven klom. Het maakt niet uit! We fietsen met liefde voor de zieke medemens.
dag 4: Korbach naar Meschede
Na een supergezellige tropische avond op het dorpsplein van pittoresk
Korbach op weg naar Meschede. Eerst de beentjes los fietsen want de
dames hadden gedanst met een herrezen `elvis die een spetterend
optreden verzorgde .
Dagenlang hoorden we uit de voorrij auto de waarschuwing "Pas op,
putdekkels" ( niet putdekSels, maar dekKel) vanaf vandaag is
het alsmaar ``pas op`; slecht wegdek"
Ik dacht bij mezelf`; een wegenbouwer zou hier goed werk kunnen doen en
die kan dan misschien meteen wat heuvels vlak trekken, hoeven we daar niet
overheen.
Ik zit nog steeds goed op 't `berghse zadel, de regen van vanmiddag doet
echter geen goed aan mijn tere dameshuidje, met geribbelde wastenen
kwam ik aan.
Na een warme douche was ik snel weer boven jantje.
Snel een leuk vlok shirtje aangetrokken, beetje mascara en oogschaduw
erbij en dat voelt dan toch een stuk beter.
Die allercharmantse fietsbroek wissel ik 's avonds toch met plezier
in, het oog wil ook wat.
Maar wat voelt het goed om dit te doen`! We gaan lekker door.
dag 5: van Meschede naar Dillenburg
Pffff, wat een dag! Voor mij is dit tot nu de zwaarste dag. Na een slapeloze nacht (hoe bestaat het: met slaappil achter de kiezen toch niet slapen!)
de fiets op. Het lukte toch vrij aardig, tot de laatste 10 km voor de lunch (op 100 km)
De klimmetjes zo steil, zo gemeen. Trillend en bibberig propte ik met moeite het brood naar binnen, want eten moet!
De 6 meefietsende vrouwen mogen voorin 't peloton rijden, wat een jaloerse doodvermoeide medefietser de opmerking ontlokte: Ik schaf ook zo'n mega-mindi pakje aan de volgende keer.
Samen met mijn man fietste ik eens 3 weken door Italie. En drie weken lang spookte er een melodietje door mijn hoofd van Conny Froboes, van Zwei kleine Italiener die von Napoli traumden.
Vandaag had ik weer zo'n melodie. |Het zal te maken hebben met de vakantieplannen van a.s. winter. Ik raakte de melodie niet meer kwijt, dit keer was het Soerabaja, in mijn geval met de tekst: Zoere benen, zoere benen....
Het laatste stukje van dit traject naar Dillenburg kende een klim van gemiddeld 15% tot 18%. De naar binnen gewerkte lunch deed zijn werk, ik mocht als 1e vrouw boven aantikken.
Ik hoop de man met de hamer toch heel snel tegen te komen en wel vannacht! Lekker slapen en morgen gezond weer op voor ongeveer eenzelfde tocht!
Dag 6: Dillenburg-Nassau
Hoge bergen, diepe dalen. Daaruit bestaat mijn dagelijks leven sinds 2 dagen en er volgt nog een dag die zeker zo zwaar zal zijn. We trokken per dag over ruim 2000 hoogtemeters. Gezwoegd, mag je wel zeggen. 's Ochtends ben ik eerst nerveus, daarna volgt een adrenalinestoot en de rest van de dag overleef ik op endorfine. Hoezo verslaafd?
Jammer genoeg begint dat Bergshe zadel iets ongemakkelijker te voelen. Hoe zal ik dat netjes uitleggen? Bij mannen heten dat "edele delen" en wij vrouwen moeten ons daarvoor blijkbaar schamen. Maar onze toerarts heeft daar een geweldig zalfje voor maar helaas voor mij : hij is al uitverkocht. "wie mooi wil zijn moet pijn lijden? Nou, pijn daar heeft niemand met kanker ooit om gevraagd. Ik besef ineens weer drommels goed dat ik een geluksvogel ben dat ik op de fiets mâg zitten om dit te doen voor iedereen die die rotziekte heeft en nog lijdt onder de gevolgen daarvan. Daarom hoor je mij niet klagen. Kom op zeg: klagen met gezonde botten, dat doen we niet. Echt niet!
Doorgaan, ik zou niet anders willen.
Dag 7: Nassau naar Bad Munstereifel
Het wasje weer droog, tassen en koffers weer ingepakt en terug gesjouwd naar het dorpsplein van het mooie stadje Nassau. Zo kan de dag om 09.00 uur weer van start. Behalve veel fietsen is het ook gewoon hard werken. Rond 07.00 uur opstaan, koffers alweer inpakken, je bedje afhalen, wasgoed naar de waszaal brengen, ontbijten, lunchpakket smeren, koffers weer in de containers stapelen, soigneren. De zonnebrand mag niet vergeten worden met dit weer, fietsje in orde, sportdrank in de bidon, dus druk, druk, druk. Er is echt niemand die het voor me doet dus zelf aan de bak. Onderweg zijn met zo'n grote groep mensen en voornamelijk mannen betekent onder andere veel geluid om je heen. Behalve het getier als er (weer)misgeschakeld wordt, hoor ik luidruchtige boeren, ruik ik geurige winden. Een mens past zich aan, een boertje moet dus kunnen ook voor mij. Maar je neus netjes in een zakdoek snuiten, dat lukt me niet in het peloton. Dus snuif ik, indien nodig, gewoon mijn neus uit in de wind. Als ik dan achter me een hartgrondig "en bedankt!" hoor weet ik dat'ie is aangekomen. Jammer dan, je moet het maar positief bekijken,het zit boordevolg proteinen en eiwitten. Nog 2 dagen in dit wereldje, het gaat goed met me. Op naar dag 8.
dag 8 Bad Munstereifel - Elmpt
130 km
Een bijzonder warm welkom wachtte ons in Bad Eifel. Op de laatste klim naar de jeugdherberg werden we op de top massaal welkom geheten door de VIP-gasten en ander toegestroomd publiek. Een bijzonder vermoeiende week ligt achter me. Deze dag overbrugden we maar liefst 2250 hoogtemeters. Ga d'r maar an staan. Met temperaturen ruim boven de 25 graden.
De 6 meefietsende vrouwen zitten nog op de fiets en hebben geen enkele klim af hoeven te stappen. ze fietsten elke helling, hoe steil ook. Dat zal ze leren, die kerels met hun stoere praat over hoe een groot mes ze wel kunnen rondtrappen! Dat werd dus afstappen op de helling. De vrouwen trokken een lange neus!
De laatste hellingen liggen achter ons. Gelukkig.
Zo voelt het waarschijnlijk ook als je een zware chemo te gaan hebt, en er na elke beproeving er weer 1 kan worden afgestreept.
Op naar de finish
Dag 9 terug naar 's Heerenberg.
We zijn er! 9 dagen fietsen zitten erop!
Geweldig trots zijn we met ons allen dat dit volbracht is. Ten eerste dat het volbracht is zonder ongelukken en ten tweede trots op het geweldige bedrag dat we mogen overhandigen aan het UMC st. Radboud in Nijmegen. De teller staat al op 640.000 euro! Allemaal mede dankzij u.
Deze laatste dag was een "formaliteit" volgens de organisatie. Wie nu nog op de fiets zit, komt ook die laatste 94 vlakke kilometers echt wel thuis!
Om die moeilijkheidsgraad blijkbaar toch iets op te hogen, raakte de stoet meteen de weg kwijt deze ochtend. 10 extra kilometers betekende "gas erop" en werd het alsnog sleuren met het peloton om op tijd 's Heerenberg binnen te kunnen rijden. Wat een geweldige ontvangst. Ik hoef het niet uit te leggen, want u was er ongetwijfeld bij!
Ik ben weer een mooie ervaring rijker, gedeeld met 74 medefietsers en een grote groep begeleiders. Met 6 meefietsende vrouwen vormden we een kleine enclave in deze mannenwereld, waar een stevige schuine mop niet werd geschuwd.
Waarin we de vrouwelijke touch probeerden aan te brengen, waarin we ons moesten handhaven. Dat is heel goed gelukt. Het was een hele zware week, als afsluiting van een intensieve periode van heel veel trainen. Met een doel voor ogen is dat niet zo moeilijk. Ik heb het volbracht en ik ben heel trots op mijn nieuwe titel: de bergkoningin van de Oranjetocht! Morgen weer gezellig oppassen op het kleine prinsesje, want het is omadag.
Terug naar het gewone leven!