Frank Verhagen in het Zadel

Hallo allemaal, mijn naam is Frank Verhagen (52) en ik wil voor de 4e keer aan de Bergh in het Zadel tocht meedoen in 2019. Al eerder had ik het voorrecht om in het magazine de Ambassadeur te verschijnen. Daarin heb ik verteld over mijn kanker uit 2004, inmiddels al meer dan 13 jaar geleden. Daarmee heb ik bij mezelf het predicaat ‘genezen’ al enige tijd geleden opgespeld. Ik hoop dat dit onderwerp daarmee voor mij achter me ligt. Mmm... klopt dat? Ja en nee! Ja, voor zover het mij direct aangaat want ik voel me goed. Nee, omdat ik zie dat kanker nog steeds niet is waar we het willen hebben: op de plek waar het hoort, moet en zal gaan komen! De plek van chronische, misschien wel geneeslijke ziekten. In mijn beroep - mijn moeder zou zeggen: “hij doet iets met computers, of zo”- kan ik hier inhoudelijk weinig aan bijdragen. Wel samen met Margot, mijn vrouw. We hebben enige jaren geleden besloten om kankerbestrijding te steunen en waar mogelijk ons daarvoor actief in te zetten. Margot is samen met veel vrijwilligers (waaronder Bert Veltman, een andere BIHZ-rijder en ik) de afgelopen zomer heel druk geweest met het organiseren van de eerste Swim to Fight Cancer, in Doetinchem. Een prachtig event dat voor kankeronderzoek veel geld heeft bijeengebracht. De 2018 editie wordt anders en ook meteen ambitieuzer. Leuk en goed om aan te werken!

In november organiseerden wij mede een avond-golftoernooi op de golfbaan in Borghees. ‘Glow in the night’: met een zaklamp en lichtgevende ballen in het donker golfen voor de stichting Make a wish, die ondermeer voor ernstig zieke kinderen een bijzondere wens in vervulling laat gaan.

Stiekem denk ik toch weleens: “Worden we allemaal niet een beetje moe van al die acties?”. Nou, blijkbaar niet en dat mág ook niet. De kanker is onvermoeibaar; als we er wat tegen willen ondernemen, moeten wij dat allemaal óók zijn. Er is blijkbaar nog steeds ruimte voor acties die op serieuze en soms ludieke wijze geld inzamelen voor het gevecht tegen kanker. Het organiseren ervan kost wel veel moeite. Uit ervaring weet ik nu dat het organiseren van een event als bijvoorbeeld Swim to Fight Cancer ongelooflijk veel inspanning van vele vrijwilligers vergt. En dat is ongetwijfeld voor dergelijke events hetzelfde. ‘Even’ een stukje fietsen of zwemmen om geld in te zamelen voor onderzoek; dat ligt in de praktijk toch wel even wat ingewikkelder. Daarom wil ik vanaf hier ook mijn diepe respect en dankbaarheid uiten naar de organisatie van Bergh in het Zadel. Mensen, het komt niet vanzelf, maar weet dat jullie een geweldige job doen en een wezenlijk verschil maken! Met onderzoek moeten we die stap verder komen. Onderzoek is duur en daar moet voldoende geld voor komen. Iedereen die ooit voor kanker behandeld is geweest en nog bij ons mag zijn, weet dat honderd jaar geleden er nog geen behandelmethode aanwezig was. Dankzij onderzoek dat eerder is verricht leef ik nu nog. Daar ben ik dankbaar voor. In een gesprek met een oncoloog tekende ik op: “kanker krijgen is vooral gewoon stomme pech”. De ziekte is willekeurig en kan daarmee iedereen treffen. Voordat je het weet ben je zo’n pechvogel of treft het mensen die je kent. Zo kreeg ik heel recent weer een vreselijk naar bericht. Weer iemand uit onze kennissenkring die kanker met uitzaaiingen moet gaan bevechten. Ik wens haar heel, heel veel sterkte! En wat kunnen wíj dan nog verder doen?

Juist, geld inzamelen voor onderzoek. “Fight on”.